فراز هایی از نهج البلاغه ( 1)
خطبه 109 از خطبه های آن گرامی است در ( بیان چگونگی تقرب به پروردگار )
همانا بهترین وسیله تقرب به پروردگار برای تقرب جویان عبارت است از : ایمان به خدا و رسول ، جهاد در راه پروردگار که باعث سر بلندی اسلام است ، یکتا دانستن پروردگار که مقتضای فطرت انسانی است ، بر پایی نماز که نشانه ملیّت دین اسلام است ، دادن زکات که عملی واجب است ، روزه ماه مبارک رمضان که سپری در برابر عذاب و عقاب الهی است ، زیارت و حج بیت الله الحرام و بجا آوردن عمره که فقر و پریشانی را از بین می برد و موجب پاکیزه شدن از گناه می گردد ، صله رحم که سبب طول عمر و افزایش ثروت می گردد ، صدقه دادن در پنهانی که گناه را می پوشا ند و صدقه دادن آشکار که بد مردن را دفع می کند ، بجا آوردن کار های نیک که انسان را از مبتلا شدن به ذلّتها و خواریها حفظ می کند .
زیاد به یاد خدا باشید که بدون تردید یاد خدا بهترین ذکر است و به آنچه خداوند به اهل تقوی وعده داده تمایل نشان دهید که به راستی وعده پروردگار راست ترین وعده هاست . به هدایت و راهنماییهای پیامبرتان اقتدا کنید که بهترین هدایت هاست و به سنّت و سیره آن گرامی عمل کنید که بهترین راهنماست .
قرآن را بیاموزید که نیکو ترین گفتارهاست و خوب در آن دقت کنید که بهار دلهاست و از نور آن طلب شفا نمایید که شفای سینه هاست . و آن را خوب تلاوت کنید که پر فایده ترین داستان هاست .
به تحقیق دانشمندی که به علم خود عمل نکند چون نادانی است که سر گردان باشد و از جهل خود به هوش نیاید .
بلکه دلیل بر عقاب او از دلیل بر عقاب نادان بیشتر است و حسرت و اندوهش بیشتر و در پیشگاه پروردگار توبیخ و سر زنشش افزونتر خواهد بود .
برگرفته از کتاب ترجمه روان و ساده فارسی نهج البلاغه آقای سید کاظم ارفع خطبه 109 صفحه 198
سرگروه آموزشی دینی و قرآن استان مازندران 88/11/12